Een rampzalige scriptie

Je kent ze wel, backpackende studenten. Ze staan vaak radeloos voor het centraal station in Amsterdam terwijl hun overgeladen rugtas ze langzaam een hernia bezorgt. In Nederland zie je ze soms, maar in het buitenland komen ze veel vaker voor. Ik heb het dan natuurlijk over locaties zoals Azië en Zuid Amerika. Laatst besloot een vriend van je, Jessin, om daar ook onderdeel van uit te gaan maken.

Reisplannen

Vlak voor zijn minor besloot hij dat hij dat half jaar van zijn school wilde doorbrengen in het buitenland. Zijn doel was om meer te weten te komen over Zuid Amerika. Hij studeerde destijd informatica aan de Hogeschool van Rotterdam. Zijn plan was om een bedrijf daar te vinden waar hij stage kon lopen. Na een maandje zoeken viel zijn keuze op een informaticabedrijf in Sao Paulo. De stad was destijds nog van dag tot dag overdekt door een dikke laag rook van de bossen in de Amazone die een week daarvoor in de hens waren gevlogen. Daarna zou Jessin op bezoek gaan naar Chili om een wereldwonder te bezoeken. Er is daar een woestijn met gekleurde bergen. Verschillende soorten sediment zorgen ervoor dat de heuvels allemaal andere tinten hebben gekregen. Het moet een schitterend gezicht zijn. Omdat hij het eerste semester van zijn Hogeschool in Zuid-Amerika zou doorbrengen kon hij nieuwjaar vieren in Rio de Janeiro. Het zou een geweldig beeld moeten zijn om die half uur durende vuurwerkshow te kunnen meemaken terwijl je met je blote benen in heerlijk warm water van de staat. Daarna zou hij nog wat weekjes rondtrekken en op zichzelf zijn in de wildernis van Zuid Amerika. Aan het einde van het semester zou hij een scriptie moeten inleveren over wat hij daar bij het informaticabedrijf heeft uitgevoerd.

De scriptie

Jessin moest de scriptie in zijn laatste week van zijn minor inleveren. Het totale verslag moest in het Engels geschreven zijn. Van origine is hij Fries, dit hoeft in principe niks te zeggen, maar uit mijn eigen ervaring zijn de meeste Friezen niet zo goed in Engels schrijven en lezen als mensen uit de Randstad. Een dag voordat Jessin zijn scriptie moest inleveren ontving ik een bericht van hem. “Hey man, wil je aub mijn scriptie controleren? Thx, laat maar weten als je ergens puntjes van verbetering tegenkomt.” , las ik. Ik opende het bijgevoegde document en begon met lezen. Ik schrok me kapot! Deze vent had absoluut geen idee hoe je coherente zinnen moest schrijven in het Engels. Ik liep het document door, alle pijnlijk slecht geschreven twintig pagina’s ervan. Het kostte me een hele nacht doorhalen om al zijn fouten te vinden. Om zes uur in de ochtend stuurde ik de scriptie terug met de boodschap dat hij me dit nooit meer aan moest doen. Een dag van tevoren was niet genoeg om op te boksen tegen zijn rampzalige Engels. Hij verontschuldigde zich en gaf me toen hij terugkwam een gigantisch souvenir ter compensatie van mijn moeite.